Verslag 2012

Zu Hause ist alles besser

  • Zu Hause ist alles besser

    De liefhebbers van de dikke banden hebben afgelopen zomer natuurlijk best lekker kunnen doorfietsen, maar als inluiding van het winterseizoen (lees: ATB-seizoen) is de bijna landelijk bekende Grensland Marathon een mijlpaal op de kalender van de sportfietser. Dit jaar alweer de zevende editie en deze tocht kent een steeds groter groeiende groep vaste deelnemers. Ook op de WTCG-clubagenda prijkt deze tocht dan ook als een standaard-item. Deze toertocht geeft de rijder eens de gelegenheid om bij onze Nachbarn te kijken hoe de prachtige omgeving er daar bij ligt en zich laten verassen door de vele hoogtemeters en bijbehorend klimwerk in deze grenssstreek.

    De oplettende hobby-meteorologen konden al vroeg aangeven dat het op 9 september een prachtige en zonnige dag zou worden, dus een garantie voor een droog en lekker stoffig traject. Wederom was er weer de keuze uit afstanden van 75 en 110 kilometer dus ben je zowiezo enkele uren on de pannen. De organisatie (WTC Tubbergen en Sportverein Uelsen) was op veel deelnemers voorbereid, liefst meer dan 1000, echter in Nederland werden die zondag meerdere ATB-tochten gehouden, zoals b.v. in Odoorn en de bekende MH2d in Zuid-Limburg en die snoepen ook deelnemers weg..

    'Zu Hause ist alles besser'? Nee, vandaag niet. Alle factoren waren goed en de neuzen wezen allemaal maar één kant op, dus op naar Tubbergen, geen reden meer om thuis te blijven!

    Alles klar?

    Daar bedoelen de duitsers dus zoiets mee als: "Of ie 't aalt grei wa good in orde hebt!". En dat hadden we. Tegen de klok van 08:00 uur verzamelen zich een flinke groep van 16 WTCG-ers met hun keurig gepoetste ATB op het plein bij Café Kottink. Ook deze keer zie ik een steeds groter percentage 29-ers, de trend zet dus door, ook bij de WTCG. Voor 09:00 uur hebben ook nog een aantal dunne bandjes afgesproken omdat het voor hen nog prima op de 'weg' kan. Bij klokslag 8 van de Pancratiustoren, trappen we 'm aan richting 'n Kaps in Tubbergen en onderweg wordt nog menig discussie gevoerd over de te rijden afstand, de gesteldheid van de paden, en de residente hoeveelheid alcohol van de voorafgaande (feest)avond. Marco laat zich nog ontvallen dat hij z'n fiets 's ochtends snel van de muur heeft gegrist en het nog-wel-zal-doen? We duimen met hem mee. Dat iedereen al in goede conditie verkeerd, blijkt wel uit de snelheden die op het asfalt nu al oplopen tot 31km/h !

    Aangekomen bij de start bij 'n Kaps blijken er al meer fietsers te zijn die ook gelijk met het officieële pistoolschot willen vertrekken. We hebben hier nog ruim een kwartier de tijd om in te schrijven. Met de aangeboden Scan&Go is dat natuurlijk zó gebeurd. Voor ons als NTFU-leden betalen we € 12,- Euro, maar voor dat bedrag beloven ze je ook een glas drinken en een spaghetti maaltijd bij terugkomst, plus natuurlijk verzorging bij maar liefst 4 controle/pauze plaatsen in de gehele route. En wie lijf en leden nog wil rehabiliteren na terugkomst, bestaat er zelfs de mogelijkheid voor een gratis sportmassage! Voor de veiligheid en eventuele problemen onderweg krijgen we allemaal een polsbandje met een 06-calamiteitennummer mee. We staan nu klaar om te vertrekken, het aftellen loopt... Ik probeer nu nog even in the crowd mijn collega te lokaliseren die samen met mij zou fietsen, maar zie 'm nog niet.

    Jets geht's los! 

    Na enkele bemoedigende woorden en natuurlijk het verlossende startschot, worden om exact 08:30 uur de bikers bij een pittig stukje muziek 'losgelaten' en scheuren de snelste gasten rechtsaf de route op. Zoals in de media en op de website al was genoemd, is het Nederlandse deel van de route dit jaar geheel anders opgezet. Verandering van smaak doet eten: verandering van route doet fietsen. Inmiddels heb ik via SMS vernomen dat mijn collega tóch wat later zal starten en dus wacht ik niet langer en klim snel op het zadel en fiets ook weg. De eerste kilometers gaan zuidwestelijk en enkelen herkennen hier al stukken van de 70km-lus van de Vasser Heuvelen tocht van de WTCG, zij het meest andersom gereden. De routes van 75 en 110 gaan in het gehele Nederlandse deel gezamelijk en hier pakken we wat mooie oevers en taluds mee. Karakteristiek punt is hier de Kroezeboom bij Fleringen. Inmiddels is de lage temperatuur van 12 graden al flink gestegen door de ochtendzon, en iedereen is al op temperatuur.

     

    Na de Kroezeboom en de eerste vijf route-kilometers rijden we over landgoed Baasdam en passeren we o.a. de paardenstallen van Gerco Schröder. Na buurtschap Haarle, steken we de weg Lädderken over en duiken het bos in, waar je normaal niet mag biken. Vandaag is hiervoor vergunning verleend, zoals voor meerdere stukken in de routes. We mogen behendig slalommen over (soms nog natte) singletracks in het bos en pakken ook enkele mooie stukken Vasserheide mee, welke nu prachtig in bloei staan (zie foto onder). Eén van de tracks bevat een houten hekwerk die de massa bikers een heuse 'file' laat vormen. Het hekwerk is volgens mij bedoeld om fietsers (en zeker crossmotoren) te weren. Maar vandaag mag het wel... 

    Hoewel we af en toe op de vaste ATB-route van Tubbergen rijden, wordt deze wel zo veel mogelijk gemeden. Na de Vasserheide wordt koers gezet naar de Roezeberg, welke via een trickie pad door de dichte begroeiing wordt beklommen om kort daarop weer even lekker te downhillen. We rijden verder en steken onder toezicht van oversteekhulpen de Vasserweg over en klimmen hoog over de Es. Op dit lokale hoogste punt heb je een fantastisch uitzicht met in de verte o.a. de kerncentrale in Lingen. Daarna komen we in het Springendal en trappen via mooie zandpaden richting de Braamberg en Tutenberg waar merkbaar geklommen moet worden. Inmiddels staat er al een 20 km. op de teller en belanden we op de Brandtorenweg en pakken de lange rechte singletrack die eindigd in een heuse 'buckelpiste' dus menigeen komt hier uit het zadel. Via Nutter komen we weer in terug het bos van het Springendal (Mosbeekweg) en mogen, met dank aan de bosbeheerer, enkele mooie tracks fietsen om dan bij de eerste pauze op de rem te moeten. Bij de camping Hoeve Springendal is de eerste pauze ingericht met naast de bekende 'WTCT-boterkoek' (bienenstich) en sportdrank ook ondersteuning is van Fietscity-Buijvoets voor de eventuele materiaalpech. Ook de EHBO is aanwezig. Ik neem even de tijd en voor de afkoeling toeslaat trap ik 'm weer aan. Wel even opletten: dit is ook de vierde pauze in de 110km-route, maar de borden leiden me keurig 'richting tweede deel' Mijn collega die later vertrok en de 75 km. zou rijden, was hier 'per ongeluk' richting finish gereden, met als gevolg een voor hem wel érg korte ATB-rocht. 

    Meteen na de pauze fiets ik achter de camping Hoeve Springendal langs en via een grafheuvelveld belanden via Landgasthaus Koninghoek in de Duitse contreien. En de komende 5 kilometers worden de bikers getrakteerd op een blijvend geklim: we gaan de Lönsberg op! Na veilig over gestoken te zijn over de Hesingerstraße (K18) komen we langs het bekende Caspar, en wie dat wil kan hier prima Kaffee mit Kuchen bestellen. We trappen verder en de kenners voelen 'm al aankomen, het gaat hier via mooie tracks down-up-down om hoogtemeter te verzamelen! In de laatste afdaling, die niet alleen snel gaat maar ook vol ligt met grof puin en dikke keien, is het voor een van de bikers misgegaan: van z'n fiets gevallen en ligt roerloos langs het pad. Gelukkig ontfermen medebikers zich al over hem, worden passerende fietsers tijdig gewaarschuwd en is een Duitse ambulance al (hoorbaar) in aantocht. Hij zal de tocht helaas moeten staken. Achteraf blijkt hij nu met beide armen in het gips te zitten. Beterschap gewenst!

    Het traject loopt nu door de bossen richting de oude houtzagerij en het buurtschap Lemke om dan ten zuiden van Uelsen na een paar flinke klimmetjes bij het FerienPark bij de tweede pauze aan te komen. Er staat nu 43 km. op de teller. Ook hier even uitblazen en ik doe me tegoed aan de aangeboden sportdrank en energierepen. Uiteraard heb ik ter plaatse de uitgebreide routekaart bekeken en ik verwacht dat de route splitsing 75/110 snel opduikt. Dan weer op het zadel en verder... Inderdaad moet na ruim twee kilometer gekozen worden en ik zie veel mensen toch linksaf de 75km. volgen. Ik twijfel niet en ook deze editie fiets ik wéér die 110 kilometer. Fysiek nog geen centje pijn dus moet het te doen zijn. Al fietsende valt het me wel op dat je hier behoorlijk alleen rijdt: slechts sporadisch fietst iemand mij voorbij (maar da's dan meteen een teken dat ik nog op de route zit, ha, ha ...) Kort daarop worden de deelnemers veilig de Itterbeckerstraße over geholpen en we zigzaggen via diverse brede bospaden en wegen richting recreatiegebied Wilsumer Berge. Hier berijden we een prachtige singletrack welke ik een van de mooiste stukken van de route vind. Een combinatie van snelle hoogteverschillen, bruinbebladerde holle tracks en enkele obstakels om bv. je bunny-hop te oefenen. Om te smullen, hier fiets je met het water in de mond. Na dit bosperceel gaat het oostelijk via diverse, zowel verhardde als onverharde wegen en kom ik uit bij de 'Negen Bergen', een groep van negen grafheuvels bij Gölenkamp. Dit is meteen het meest oostelijke deel van de route. Via enkele asfaltwegen naderen we duidelijk de windmolens van Wilsum, deze 13 staan in een gebied met veel zandwinning. Met een saldo van 60 km. op de teller zit ik op het meest noord-oostelijke stuk van de 110km-lus en we pakken hier een iets andere weg dan vorig jaar want de route over het naburige terrein van de zandwinning was waarschijnlijk niet meer toegankelijk. Na deze klinkerweg komen we dan tóch bij een van de windmolens uit, waar een kort lusje onze kuiten even flink pijnigt met een heftige klim. Dan is het de lange (maar zeker niet vlakke) gravelweg volgen om op de Gölenkamperstraße uit te komen waar bij een boerderij de derde pauze is ingericht. Er zit nu al 67km. op dus tijd voor een plak cake, maar voor al die bekers sportdrank gaan er goed in met dit warme weer! Tevens kun je hier je bidon hervullen.

    Om snel weer in het tempo te komen houd ik de pauze kort en fiets verder via wat boeren paden richting Wilsum. De benen doen het nog goed, maar de kilometers worden al voelbaar.. Net vóór de bebouwing van Wilsum weet ik uit voorgaande edities dat de route strak-linksaf gaat en ik roep de twee voor mij ook maar terug. "Bedankt, hadden we niet gezien" was hun reactie. Na deze korte inspannende lus door het buitengebied kom ik terug in Wilsum en steek de Uelsenerstraße over (met dit jaar geen oversteekhulp...) en vervolg de route zuidelijk naar Uelsen via lange, soms héél lange gravelpaden. De vermoeidheid wordt merkbaar. Na weer overgestoken te zijn over de Itterbeckerstraße kom ik op een lang smal bospad dat me al dalende een goede snelheid geeft. Hier is ook de samenvoeging met de 75km route. Maar het is al laat en zie weinig tot geen medefietsers.

    Na enkele kilometers en prachtige bospercelen nader ik de omgeving van Getelo, een teken dat we bijna in Nederland terugkomen. Schuin voor me springt nog even snel een ree de mais in, altijd leuk te zien.. Via een stukje klimmen over de Hesingerstraße pakken we rechtsaf de grensovergang naar het Springendal waar we via o.a. de bekende Hooidijk achterom op de camping aankomen voor de vierde en laatste pauze. Ik heb het gevoel dat ik een van de laatsten ben, maar er is nog voldoende eten en drinken over gebleven :-)

    Dan gaan de laatste stukjes van de route verder door het Springendal, het Streu, vlak langs de Molen van Frans, Molen van Bels en worden de Braamberg en Tutenberg voor de tweede maal aangedaan voor de nodige hoogtemeters, zij het ditmaal minder snel en goed voelbaar... Dan geeft de teller al een kleine 100km's aan en weten we dat het er bijna op zit. Via enkele stukjes van de vaste route gaat het parcours toch regelrecht van Vasse terug naar de finish bij 'n Kaps in Tubbergen. Middels een bordje langs de weg wordt keurig gemeld dat je de laatste kilometer in gaat. Even niet meer denken aan vermoeidheid, de pedalen gaan nog in een goed tempo. Maar de finish lonkt! Na binnenkomst nog even een persoonlijke bemoediging van de organisatie, ik neem snel de tijd van het scorebord in me op, en zoek het terras op om onder het genot van het beloofde bord spaghetti en een glas drank bij te komen van deze mooie, maar vooral uitdagende afstand. Enkele fietsers zijn er nog, het meerendeel van de deelnemers is al vertrokken. En mijn eindtijd? Nee, zeker niet de snelste tijd maar wél heel lekker gefietst, en dat was ook de bedoeling. Missie geslaagd, deze zit in de pocket!

    Und mein Freund, eine gute Fahrt gehabt?

    De organisatie kan op een geslaagde Grensland Marathon terugkijken. Het prachtige nazomer-weer heeft hier zeker parten gespeeld. Het gevarieerde en meest droge parcours was daardoor makkelijker te berijden. Men kon 750 deelnemers verwelkomen, dus meer dan vorig jaar (toen 660). De deelnemers kwamen niet alleen uit eigen regio, maar ook uit bv. Amsterdam, Sassenheim en Wageningen. Voor velen een unieke kans om internationaal te mountainbiken! Ik klokte met m'n fietscomputer een afstand van ca 106 kilometers. De tocht was prima verzorgd met eten en drinken op 4 locaties en drinken en een bord spaghetti na afloop. Op veel plaatsen werd je door vrijwilligers veilig de (drukke) weg over geholpen en waren EHBO-mensen en ambulances aanwezig. Helaas moest de laatstgenoemde in actie komen op de Lönsberg voor een ongelukkig gevallen biker.

    De deelnamekosten waren aan de kassa € 15,- Euro. (voor de NTFU-leden € 12,-) Da's hoger dan we bij andere tochten gewend zijn, maar je ziet er ook wat voor terug: drankje bij aankomst met een lekker bordje pasta en eventueel kon je een gratis sportmassage nemen bij de finish. Door die prijs ziet een aantal deelnemers toch af van deze tocht, heb ik gemerkt. De prijs moet dus niet hoger worden... De uitpijling was voldoende middels duidelijke bordjes in de berm en met de bekende oranje lintjes. Dat mijn collega op de 75 km. route fout reed en niet eens in Duitsland is geweest is domweg 'beginnersgeluk' te noemen. De nieuwe route aan het begin in het Nederlandse deel is een welkome variatie, het mag om mij volgend jaar wel weer zo. Het Duitse deel van de route was op een klein stukje bij de zandwinning na, hetzelfde als al de voorgaande jaren. De bij de 2de pauze opgehangen routekaart bleek niet die van 2012 te zijn, maar van enkele jaren terug. Als de familie, het klimaat en corpus sportivo het toelaten doe ik volgend jaar natuurlijk wéér mee. Ja, weer die 110km. De nieuwe datum is 15 september 2013, zet 'm maar vast in je agenda.

    Foto's klik hier

    (Bronvermelding: Paul Berning van WTC Geesteren)

Andere verslagen